1. Legenda o Grzędzicach

Pewnego razu Książę Barnmim, będący gościem stargardzkiego zakonu Joanitów, postanowił prawdzić lasy książęce. Wybrał się więc ze swoimi dworzanami na polowanie. Drużyna ruszyła w kierunku zachodnio-północnym. Po ujechaniu kilku kilometrów orszak zatrzymał się na popas, na wielkiej polanie. Miejsce to było dobre do odpoczynku, ponieważ na środku polany znajdował się niewielki stawek, w którym można było napoić konie.

Książę przechadzając się po okolicy ujrzał ogromny dąb, na którym orzeł zbudował swoje gniazdo. Barnim zachwycił się tym pięknym widokiem. Po krótkim odpoczynku wszyscy ruszyli w dalszą drogę. Nagle z zarośli wyskoczył ogromny jeleń. Wszyscy ruszyli w pogoń i rozproszyli się w zaroślach. Książę również ruszył za jeleniem. Po pewnym czasie zdziwiony zatrzymał swego rumaka, gdyż znowu był przy wielkim dębie, gdzie niedawno odpoczywał. Nagle rozpętała się ogromna burza. Zaczął padać ulewny deszcz. Barnim skrył się w koronie dębu, a siedzący w gnieździe orzeł szeroko rozpostarł skrzydła, chroniąc go przed nawałnicą. Kiedy burza minęła, z lasu wyjechali przemoknięci wojownicy. Barnim cały i zdrowy wyszedł im na spotkanie. ”Gdzieście się podziewali moi wojowíe. kiedy ja tu czekam na was, siedząc na tym dębie, niby kogut na grzędzie?"

Po powrocie do Stargardu postanowił upamiętnić miejsce, gdzie przeczekał nawałnicę. Rozkazał zakonnikom, aby na polanie wybudowali kapliczkę i opiekowali się nią. Po kilku latach, wokół kapliczki powstało wiele chat, a miejscowa ludność karczowała pobliskie lasy, aby na polach siać zboża i uprawiać warzywa. Miejscowość ta istnieje po dzień dzisiejszy. Wielu mieszkańców Stargardu osiedla się tu, aby uciec od miejskiego zgiełku. Nazwa jej przypomina nieco „grzędę”, na której siedział książę Barnim. Są to Grzędzice.

2. Dzieje Grzędzic

Grzędzice położone są na północny zachód od Stargardu Szczecińskiego. Pierwsze wzmianki o miejscowości pochodzą już z roku 1248. Wówczas miejscowość ta nosiła nazwę Senelde. Tak było do roku 1618, kiedy nastąpiła zmiana nazwy na Schefeld.

W źródłach pojawiają się jeszcze dwie inne nazwy: w roku 1718 Seefeldt a w 1817 roku Seefeld.

W roku 1905 mieszkało na terenie Grzędzic około 500 osób. Funkcjonowała tutaj poczta, urząd telegraficzny, kasa oszczędnościowo – pożyczkowa, wiatrak i kolej. Były tu trzy gospody – jedna we wsi, dwie na dworcu. Jedna z tych ostatnich była lokalem, szczególnie chętnie odwiedzanym przez spacerowiczów. W niedzielne popołudnia odbywały się tam liczne koncerty.

Po II wojnie światowej wieś należała do gminy Klępino. Wtedy niemiecką nazwę Seefeld przemianowano na polską – Pieski i początkowo tylko ta była powszechnie używana. Dopiero w roku 1948 zaczęto używać nazwy Grzędzice i tak jest do dziś.

W wyniku podziału administracyjnego z 1975 roku w skład sołectwa Grzędzice należały następujące miejscowości: Grzędzice, Grzędziczki, Kunówko, Lipnik, Mężyki, Wykopki i Zaleszcze.

3. Atrakcje turystyczne

  • Gotycki kościół z XV z kamienia polnego i cegły z wieżą na planie kwadratu. W 1912 odkryto freski z XV, najstarsze w tym regionie; są to 33 sceny biblijne, w 1954 kościół poddano gruntownej renowacji.
  • wieś położona jest polach drumlinowych, największych w Europie (3500 wałów polodowcowych)
4. Kościoł

Kościół świętych Piotra i Pawła – katolicki kościół parafialny zlokalizowany w Grzędzicach, w gminie Stargard.

Późnogotycka, salowa świątynia z kamienia polnego i cegły pochodzi z pierwszej połowy XV wieku, z wieżą dobudowaną w XVI wieku. Zabytkowe wyposażenie stanowią m.in.: neogotycki ołtarz z drewna lipowego z 1910 r., w nim krzyż w formie Drzewa Życia (na końcach ramion wyobrażenia postaci ewangelistów), gotycka figura Chrystusa z około 1500 r., mosiężny sześcioramienny żyrandol i znajdująca się obok wejścia granitowa chrzcielnica z XIII wieku. Na wieży dwa dzwony – jeden z XVII wieku odlany w Szczecinie, drugi żeliwny ze Stargardu. Najbardziej cenne są polichromie z lat 1450-1470, przedstawiające 33 postaci w scenach biblijnych, odkryte w 1912 r., odrestaurowane w 1954 r. Przedstawiono w nich m.in. 13 scen pasyjnych. Unikalne i najstarsze na Pomorzu Zachodnim polichromie grzędzickie zostały namalowane przez nieznanego malarza (prawdopodobnie związanego ze Stargardem). Malowidła występują na wszystkich ścianach kościoła jest to jedyny przykład na Pomorzu Zachodnim. Wśród postaci świętych znajduje się 12 apostołów, Święty Jerzy walczący ze smokiem, Święty Krzysztof przenoszący dzieciątko Jezus przez rzekę, św. Dorota św. Agnieszka św. Urszula. Bardzo rzadką sceną przedstawioną w kościele jest scena z Pasji Chrystusa przedstawiająca Zstąpienie Chrystusa do piekieł. Wśród scen biblijnych jest także Koronacja Marii oraz Sąd Ostateczny. Jako katolicki poświęcony 25 marca 1947 r. pod obecnym wezwaniem.

Przy kościele stoi figura Matki Boskiej na cokole oraz dwie tablice pamiątkowe w formie steli:


187px-grzdzice_kocijpg